یادمان باشد: وقتی کسی را به خودمان وابسته کردیم!
در برابرش مسئولیم…
در برابر اشکهایش؛
شکستن غرورش،
لحظه های شکستنش در تنهایی و لحظه های بی قراریش…

 و اگر یادمان برود! 

در جایی دیگر سرنوشت یادمان خواهد آورد، 
و این بار ما خود فراموش خواهیم شد...